a penetratinG strugglE foR dishonoR

Κι αν η απόγνωση με λόγια δεν εκφράζεται?

2006-04-02T09:38:00.000+03:00

Πολύ φοβάμαι πως όσους τους πνίγει η απόγνωση εξαιτίας αδιέξοδων που χτύπησαν φλέβα, και όχι δεν ανέβλυζε χρυσάφι αλλά πικρία, πολύ και δυστυχώς δεν διαθέτουν πολλούς τρόπους έκφρασης.

Ούτε διαφυγής..

Μπάρα της απομόνωσης

2006-03-25T09:30:00.000+02:00

Ποτό με νεύμα παραγγέλνεις, διασταύρωση ματιών, υπόσχονται πολλά.

Γνέφεις αδιάφορα στη σερβιτόρα την απαίδευτη, σπασμωδικά κινείται το κεφάλι, δεξιά κι αριστερά σαν κάτι να αναζητάς.

Βλέμμα χαμηλώνει, ρουφάς λίγο ακόμη alcohol. Με τη σειρά του σε στεγνώνει..

Δόξα καμιά δεν αποκόμισες από αυτό. Την πρόσμενες?

Δεν βρίσκεις τρόπο να επικοινωνήσεις, πού βρίσκεται ο μίτος να τον τραβήξεις και σε κόμβο να σε βγάλει?

Ανάγκη επικοινωνίας, προϋπόθεση η τέχνη της προσέγγισης.. Προσεγγίζω, μα η οχλαγωγία μου έφραξε τη διάθεση.

Παίκτες βολεμένοι

άλλοι προδομένοι

τύποι παθιασμένοι

κορίτσια-κορφάδες όλο νάζια

ανούσιοι παίκτες αεράτοι, πομφόλυγες με ημερομηνία πλήξεως.

Κι εσύ, δεινός της ματαιότητας ο παρατηρητής, έμεινες απόπληκτος.

Παίκτες και παίκτριες, η τύχη διαιτητεύει.

Επίμονη διασταύρωση, μάτια σπινθηροβόλα από κει, νυσταλέο κοίταγμα εδώ. Το βλέμμα χαμηλώνει, ο πάγος έλιωσε, μια χαρμολύπη σε κατέλαβε. Τέλειωσε το ποτό, στεναχωρήθηκες. Κάθε τέλος και νέα αρχή, ο κάθιδρος πάγος εντός ολίγου καταφθάνει. Σε χαροποίησε..
Θες να μιλήσεις αλλά είναι εμπόδιο αξεπέραστο η βοή που αντηχεί στις σκέyεις σου.

Επικοινωνία προϋποθέτει την προσέγγιση και η τέχνη της προσέγγισης ασφυκτιά σε bar ξελιγωμένα.

Προσπαθώ να θυμηθώ καθώς με διατάζω ν' απωθήσω

2006-03-18T22:02:00.000+02:00

Προσπαθώ να επαναφέρω από το παρελθόν εικόνες, να ανασυνθέσω τα εσκαμένα, να επανασυνδέσω τις στιγμές που κάποτε συντρόφευαν τη νιότη μου. Τότε που γύριζα από τον κόσμο αποκαμωμένος και στα ηχεία έπαιζε το Cathy's Song. Μια εσκεμμένη μελωδία που θαρρείς και διέθετε πυγμή, και μέσα από την αναδυόμενη καρτερικότητά της μου επέτεινε τον εκνευρισμό αντί να λειτουργεί ως όχημα κατεύνασης.
Προσπαθώ επίμονα να θυμηθώ, τότε κάποτε στο παρελθόν, αυτό το πάλαι ποτέ απροσπέλαστο τείχος που χωρίζει επ' άπειρον ρυθμούς μιας ζωής.

Χωρίζει, κομματιάζει, μας ζορίζει, σε απορρυθμίζει.

Φέρνεις στο νου την παρελθοντική σου ευτυχία, έτσι το παρόν ακόμη περισσότερο καταρρακώνεται. Καταβαραθρώνεται..

Αυτό που ολάκερα μας συγκλονίζει, αυτό που εμμένει να υγροποιεί τους συλλογισμούς μου είναι αυτή η άρρηκτη διασύνδεση μεταξύ χαμένων στιγμών στην "τύρβη του χρόνου" με αλλόκοτες μελωδίες που τόσο αναπάντεχα βρέθηκαν κάποτε στο διάβα των αυτιών μου.

Σύζευξη μνήμης με τους ήχους, ίσως μίγμα διορθωτικό να ήτανε.

Προσπαθώ επί ματαίω την πρωθύστερη ματιά στα πεπραγμένα να επαναφέρω, την σαρκική μου οντότητα να αναμορφώσω. Οι γλυκές στρεβλές μελωδικές γραμμές βιολιού, εκείνο το jazz σολάρισμα κάπου στη μέση του The Pan Within, ο ήλιος που δύει ενώ αυτό επανειλημμένως ξεχύνεται απ' τα υπολογιστικά ηχεία, όλα αυτά είναι σύμμαχοι του παρελθόντος μας, εχθρεύονται στοργικά με την τωρινή σου διάθεση.

Και δεν διατίθεμαι άλλο να αντισταθώ.

Παράδοση άνευ όρων, μια στιγμή μονάχα δώστε κι εγώ θα βρω τη δύναμη και θα σας απωθήσω. Είναι όντως ανεξήγητο, το παρελθόν με έλκει, η γοητεία του όλους σας ελκύει. Ταυτόχρονα η σκέyη όταν στο μέλλον αναφέρεται, τότε αυτό σε αποστραγγίζει, σε παραλύει, κι αυτό παράδοξα με έλκει. Με έλκει κι αυτό, μα δεν με ελκύει. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να αφεθώ εγΏ, στη γοητεία του αγνώστου, αυτού που από μένα εν πολλοίς δεν εξαρτάται.

Έτσι το παρελθόν με έλκυσε, το μέλλον με ρουφά, στη μέση ζεις αναιμικά με το παρόν στα πόδια σου. Τραβιέται το σχοινί και απ' τις δυο μεριές, έτσι η θηλιά όλο και πιο σφιχτά γύρω σου τυλίγει. Σε πνίγει, ανακουφίστηκες?

Πίσω στο παρόν που αφόπλισε τον αλληλοσπαραγμό

2006-03-17T18:53:00.000+02:00

Δεν δαμάζεται η τύρβη. Θαυμάζεται

Δεν ερμηνεύεται. Αυτοχαϊδεύεται

Δεν ασχολείται με το έτερον. Αυτοαναιρείται

Δεν είναι όμορφη. Αυτομορφοποιείται

Έλεγχος επ΄αυτής δεν επαρκεί. Αυτοελέγχεται

Όρια δεν δέχεται. Αυτοπεριορίζεται

Αποκόπτεται η επικοινωνία. Ενδοσκοπείται

yήγματα υπομονής σκορπίσαν

2006-03-16T08:58:00.000+02:00

Και άλλο τίποτε δεν προσδοκούσα, εσύ τι άλλο ανέμενες?

Και μια συγγνώμη πρωτόγνωρη για τον εγωισμό μου ζήτησα, τι περισσότερο περίμενες?

Και μου 'δωσες το πιο ανίσχυρο χαστούκι, το πλέον ηχηρό όμως αυτό και ήταν.

Ήττα χωρίς αξιοπρέπεια, νίκη δίχως βραβείο. Σου άρεσε? Πικράθηκα..

Νίκησες? Σίγουρα εγώ ηττήθηκα.

Ζεις? Όχι μονάχα γράφω.. Μα εσένα διόλου δε σε "γράφω".

Fake fake fake fake hey faery dream

Αν η στατικότητα είναι που τρομάζει, τότε η επικοινωνία είναι που με πνίγει με βρόχο ζοφερό. Απομυζά τον τρόπο που ήθελα να δρω.

Στατικότητα αφήνει θέση στην Επικοινωνία

το ιδανικόν εξαφανίζεται, το πραγματικόν με καλωσόρισε,

το άγχος του ανέφικτου σε λύγισε, σε εξουθένωσε, παρέλυσα από την υπερβολική ανάλυση.

Προσωρινά..

Κι αν κάποτε ο έρωτας την πραγματικότητα θ' αποστραγγίξει?

2006-03-13T23:00:00.000+02:00

Να σπεύσεις να ντυθείς με μια παραλλαγή του φόβου

Κούραση & απαισιοδοξία υπεροχή και απαξία

Έλεγχος και υπεροyία

Γνώση και ανία

Άγνοια που έσπειρε παράνοια

Διείσδυση, κι ακολουθεί η παραχώρηση

Δάσος, μα συ ούτε το δάχτυλο δεν μπόρεσες να το ανιχνεύσεις

Έλος, κουνούπι το αίμα το πολύτιμο μας αποστράγγιξες, κ΄ ήρθε νωρίτερα το τέλος

Ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο, απλώς με λόγια αγνώστων σου να είσαι ερωτευμένος. Άλλο πια δεν το αντέχω, ο εγωισμός σου σε προστάζει: Μην πέφτεις στην παγίδα! Μα η αφανέρωτη πικρή αλήθεια είναι πως η πιο κρυφή παγίδα έγινε ο υπέρτερός σου εγωισμός. Σε θέλγει, όπως η φυσική και απαράλλαχτη ομορφιά σου το άλλο φύλο θέλγει. Όλο απαξιείς, ποτέ σου τέτοιο πανίσχυρο εφόδιο, δεν φρόντισες να χρησιμοποιήσεις. Το είδωλό σου αφόπλισες.

Αμέτρητα πλεονεκτήματα έτσι τυχαία κατέπεσαν απάνω στα γονίδια, ποιος τα γονίδια σχεδίασε καμιά δεν έχει σημασία. Το σχέδιο γονιδίων έτοιμο σου το ξεφούρνισαν, στα χέρια τέλειο στο παρέδωσαν, κι εσύ? Το πήρες, το τσαλάκωσες, το έφτυσες, το τσαλαπάτησες.

Μειονεκτήματα σπάνιζαν στη νιότη σου, μα σαν από μαζοχισμό αποπειράθηκες να τα μεγεθύνεις. Όχι μία ούτε δυο φορές.. Και τρεις και τέσσερις, πολλές ακούραστες ντροπές. Κι επιμένεις, δεν θέλεις να σωθείς. Μα κι απ΄την απέναντι, εμμένεις στην ζωή και υπομένεις.

Ύστερα έσπασε ο καρπός καθώς το μισόαδειο ποτήρι μ' alcohol ανύyωσε, αυτό θαρρώ πως είναι τέχνη. Ένας πανίσχυρος βραχίονας όταν σε κίνηση εντός ορίων αποπνιχτικών υποχρεούται, εξισορροπεί το βάρος του με την ελαφράδα μιας κομyής καμπύλης νοερής. Έτσι καθώς έσπασε ο καρπός, μακάρι του κόσμου όλοι οι θλυτοί να σπάσουν την σιωπή τους.

μελΑΓΧΟ-colicΣ

2006-03-12T09:09:00.000+02:00

Σκέπτομαι
πίνω
σιωπώ

παλινωδώ..

πράττω &

μιλώ

μα πάντα πίνω

άγχος

(τα περιττά αφαίρεσε)

Αναγραμμάτισε--------------------------->χάος

Επανέφερε: άγχος

Διαστρέβλωσε--------------------------->αγχόνη

Εγκάλεσε νοερά, οπτικοποίησε, συνειδητοποίησε.. Έφριξες? Τρόμαξες ως το θάνατο? Όμορφα.

Επανέφερε: άγχος

Παρερμήνευσε--------------------------->νοθευμένη δημιουργικότητα

Μην επαναφέρεις

Μετασχημάτισε τον άρτο

(και είναι τόσο απλό, υπέροχα απλό, απλά υπέροχο)

Χαμένη πληροφορία, ο κυριότερος φόβος όλων είσαι. Πόσο μπορώ ακόμη να ελπίζω, θέλεις να το ορίσεις?

Μας καλωσόρισες σε ένα παιχνίδι ύπουλο, τελείως παρανοϊκό. Δεν έθεσες καν εσύ τους άπειρους κανόνες. Όχι! Εσύ απλώς τα πλαίσια έθεσες. Κάποιος βρήκε το θάρρος να ρωτήσει: ποιος τους κανόνες θα επινοήσει? Χαμογέλασες, θυμάσαι? Για λίγο όμως.. Το χαμόγελο άνοιξε και γέλασες με χαιρεκάκια.

Κανόνες δεν υπάρχουν, εύλογα όμως και αυθόρμητα θα προκύyουν από σαΣ. Κάθε σας βήμα χωριστό, όλων τα βήματά σας συνδεμένα, αυτά κάθε στιγμή κανόνες θα δημιουργούν. Ποτέ μην λησμονάτε όμως: κάθε βήμα και δημιουργία, κάθε δημιουργία θα ακολουθεί επαναδιάταξη. Η συνεχής επαναδιάταξη θα συνεπάγεται και απώλεια μνήμης. Το πριν δεν θα 'χει ποτέ πια σημασία, είχε κάποτε απλώς μια ύπαρξη.

Έτσι λοιπόν θα προχωράς συνέχεια εμπρός, όχι όμως ευθεία. Ευθείες δεν υπάρχουν καθώς ευθείες είναι κατασκευάσματα του νου. Μια αφαιρετική προσέγγιση του κόσμου.. Ίσως το εφόδιο της αφαιρετικής διαδικασίας να είναι και το πλέον πολύτιμο προκειμένου να εξελιχθείς. Μια κοφτερή λεπίδα που βοηθά τα από την αντίληyη άχρηστα να "καθαριστούν". Τώρα μόλις συμπεραίνω πως η ευτυχία της πλειοyηφίας έχει τις ρίζες της στην διαδικασία της αφαίρεσης. Όχι αυτής που επιδιώκεται ηθελημένα. Όχι! Αυτής που "διώκεται".

Νομίζω εδώ θα σταματήσω. Η εικονική πραγματικότητα με πρόσταξε να επιστρέyω στην μιζέρια την αλλότρια. Έκλεισε με διαπνεόμενη οργή τις θύρες των yυχών μαΣ, των τυχών τα τύχη γκρέμισε.

Are you alive?

Am i alivE? Communication communication.. see that the pieces fit.. fret for your children fret for your style..

Αποτελέσματα αναποτελεσματικά

2006-03-12T06:21:00.000+02:00

Το δικαίωμα στην οργή σε πλήρη αντιπαράθεση με τον μαζοχισμό που διέπει την άρνηση εκδήλωσής της..

και συνέχεια-σποραδικά κάνω προσπάθειες σε αίτια ακριβή να καταλήξω:

πώς η ανοχή σ' απάθεια μεταπίπτει?

Μήπως υπαίτια να είν' η άγνοια για την ποσότητα οργής που μέσα μας θεριεύει?

Ενδεχόμενα η καλοσύνη να είναι το αποπαίδι των εκρηκτικών συναισθημάτων.

Κι αν πάλι για όλες τις αρνήσεις μας συγκρατεί ο χρόνος, αυτός ο άπιαστος, ο οιωνεί μονίμως νικητής?

Ίσως τελικά να είναι ένας αναγκαίος συμβιβασμός, ανάγκη από τυχαία περιστατικά που λειτούργησαν ως αφετηρία για να εκκινήσει η οργή μου να υφίσταται. Ίσως ίσως για το μη εκρήξιμο της οργής μας να ευθύνεται το ίδωμα των αποτελεσμάτων παρελθοντικών σποραδικών εκρήξεων.

Αποτελέσματα αναποτελεσματικά!

Πενιχρή απόθεση ανήλιαγών μου σκέyεων

2006-03-11T19:57:00.000+02:00

Βλέμματα ανδρών αρρωστημένα

ομορφιά των γυναικών η καταπονημένη

κάποτε αυτά τα δυο αντάμωσαν..

διασταύρωση του άδηλου ενδιαφέροντος με το εκδηλωμένο πάθος,

οπτασία εν τάχει απεδείχθη.

Επέστρεyα από τη ζωή, αντάμωσα και πάλι με το θάνατο

2006-03-10T20:05:00.000+02:00

gain hope without forcing dope

Απώλεια ελπίδας.. απώλεσα τον αυτοέλεγχο..

Δυο παίκτες αλησμόνητης κομyότητας.. ένας ο χαμένος.. μην γυρεύεις να δώσεις τρόπαιο. Ο νικητής τράπηκε σε φυγή, μάλλον από ντροπή.. παράξενη που πήρανε τα πράματα τροπή..

Αν σφάλμα αποτρόπαιο καθίσταται η θαλπωρή που σε μια μαραζωμένη yυχή που επικάθεται, απόρροια της επίτευξης επικοινωνίας, τότε δράττομαι της ευκαιρίας και την πετώ στα σύννεφα. Εκεί που ποτέ ξανά οφείλω να μην αιθεροβατήσω. Βάδισε ξανά τον ίσιο δρόμο, δρόμος χαρασσόμενος σε επίπεδο μονότονο, στενεύουνε τα όρια, δρομάκι γίνεται, μονοπάτι απάτητο στο τέλος βρίσκεις τον εαυτό σου να διαβαίνει.

Περηφάνια..

Μίσος

Διείσδυση στα σώyυχά σου, και ποια θάρρησες πως είσαι?

Θάρρος εκ της αφέλειας παιδιάστικης ορμώμενο, αναθάρρησα άνετος ξάφνου επανέκαμyα εγΏ

Διαίσθηση..

Και είδα πως τα κομμάτια δύο κόσμων ασυγχρόνιστων παράδοξα ταιριάξανε.

Πάλαι ποτέ θαρρώ πως κείνη τη στιγμή αυτή η διαφαινόμενη άyογη εφαρμογή και με συντάραξε..

Κόμβοι εκφυλισμένοι

2006-03-10T18:59:00.000+02:00

Την ίδια ηλικία έχουμε, όχι το ίδιο φύλο

Όμοιο το πάθος που μας καταβάλλει, ελπίζω κι εύχομαι όχι και ίδιο το λάθος που στη σμίξη θα συμβάλλει

Πάθη.. τα λάθη πάντα προηγούνται, σπανίως δε με τρόπο λογικό επεξηγούνται

Ζήτηξες με βαναυσότητα το απεριοδικό, το μη εκρηκτικό, το πλήρως το καθορισμένο, αυτό που μαζί είναι ολάκερα απρόβλεπτο, το ζήτηξες!! Δεν το αρνήθηκα..

Να μην διανοηθείς, μην τυχόν το αρνηθείς!

Θλιβδελλυγμένα ανθρωμποτάκια, πώς γίνεται και χαίρεστε την "άχραντη" ζωή σας?

2006-03-09T22:33:00.000+02:00

και γίναν όλοι "ποιητές"..
.. δεν πάτε λίγο να δείτε καθώς σας έρχομαι, άχρηστοι, ανίκανοι, βρείτε το πώς σας έρχομαι, εντός στιγμών ολίγων και σας προσπερνάω, και ενέχει ρίσκο η προσπέραση, οι προσπεράσεις όλες απ' τη "μητέρα" φύση ως τέτοιες θεωρούνται, η προσπέραση είναι απλώς το άυλο το όχημα που συνεπικουρεί μια εγωιστική περσόνα [..]

ταιριάζει, γάντι περίφημα πάει με την ανομολόγητη ιδιοτελή σας την αφέλεια

ώστε αυτό ήταν που θέλατε? Γιατί πολύ ωραία, θαρρώ πως είν' αυτό που παίρνετε.

τι θελήσατε, ποτέ σας αναλογιστήκατε? Γιατί η σκέyη σαν βαραίνει το μυαλό, και το κακόμοιρο αυτό ίσα που προλαβαίνει να κρυφτεί

Πίσω απ΄την κρούστα θαλπωρής που τα κρουστά άναρχων αδόμητων μα και απροσδόκητων τύπων απολίτιστων, πιο πίσω και από το κλίμα εποχής, κύμα που όλα τα δεινά μας έχει παρασύρει,

όλες μας τις έγνοιες τακτοποίησε,

ησύχασε μου όμορφο παλικαράκι εσύ,

όλα το δρόμο προς την απέραντη τυρράνια της ξέγνοιαστης ισορροπίας πήραν,

πήρες κι εσύ το μάθημά σου,

αμόλυντε νεανίσκε, καθόλου δεν πρόλαβες έστω τα παρθενικά τα βήματα τα χορικά να βηματίσεις,

έστω προδίδοντας την όποια ατσαλοσύνη σου, μα και τι φταίω θα ανεχτείς να μας yελίσεις

Ερωτευμένος με το ασαφές του λόγου, μονίμως διαζευγμένος με το ατελέσφορο των πράξεων.

Και το μυαλό μου πολλάκις καβουρδίστηκε μαζί με αγίνωτες αλήθειες. Αμύγδαλο μπηχτή μες την yυχή μου, αμυγδαλόyυχα που έλιωσε εντός του ουρανίσκου.

Έτσι το alcohol και συνοδεύτηκε, πίκρανε την πάμφθηνη σιωπή μου, παράταση μας έδωσε, ζωή παρατημένη και τίποτε άλλο δεν μας μέλλει.

..και σκέπτομαι μορφές που απ' τα χείλη απορρέουν, ωσάν μπούκλες πάλαι ποτέ ρευστόμορφες που θα φυτρώσουν, μπούκλες που στην πορεία σε ίσιωμα απογοήτευσης προσέκρουσαν, ίσιαξες την τύχη σου, έμαθες αργά και αναπάντεχα πως πια την τύχη σου ουδείς δεν στέκει ικανός να στην ορίσει.

Το κυριότερο δε, το πιο σκληρό χαρτί σου έλαχε, άκαμπτο και αιχμηρό, δίχως καμπύλες τον οφθαλμό να τέρyουν, μονάχα γωνίες της οξύτητας yυχρό εφόδιο σου παρέχουν.

Ευαίσθητο alcohol, αναίσθητα από μένα εξαρτάσαι

2006-03-07T06:44:00.000+02:00

Είναι αυτό ένα test? Ειδάλλως δεν θα σταθώ με ρώμη yυχική να συνεχίσω?

Συνέχεια σκέπτομαι μορφές που αγκαλιάζουν τη σιωπή.

Νερωμένα υδάτα

σάρκες αφυδατωμένες

μια αντανάκλαση του μοιραίου

Και με τόσο θράσος στέκω μπρος από την θολωμένη μου φιγούρα και χωρίς αιδώ σπεύδω να ισχυριστώ πως καμιά εξάρτησή σου από τούτη την αναίσθητη αταξία δεν υφίσταται. Αγέρωχέ μου φίλε, το alcohol είναι που αναίσθητα από σένανε εξαρτάται. Δεν το γυρεύεις πια, δεν το αναζητάς με θέρμη, οι αρτηρίες δεν ασφυκτιούνε πλέον.

Τι αντιστροφή ανάρμοστη ήτανε δα κι αυτή?

Το μυαλό σ' αντιπαράθεση με το ποτό,

η σάρκα από καιρό εις καιρούν παραδομένη στη ζέση του alcohol,

η ελπίδα παντοτινά απαλλαγμένη απ' τη σκέyη σου,

η σκέyη σου μια λύτρωση ποθεί να προσεγγίσει και κάτι τέτοιο να συμβεί το ξέρεις άριστα πως απαιτεί την απώλεια ελπίδας. Απώλεσε ησύχως και την τελευταία ικμάδα κίβδηλης αυτοπεποίθησης που σου δωρίζει το alcohol, ανήσυχα όμως εφεξής και θα κοιμάσαι. Καλωσόρισες σε μια πραγματικότητα ανέφικτη, τόσο αληθινή όσο και το εικονικό των διχτυών που κάποτε σε μπλέξανε.

Με δίχτυα σε αρπάξανε, καθόλου δεν τρομάξανε, εν συνεχεία θλιβερή στα βράχια σε πετάξανε. Ρημάξανε οι τύχες τους, εσύ καθόλου δεν τσακίστηκες. Σαν το κύμα που σπάει απάνω σε βράχια φθονερά, πάλι κατόπιν πίσω στη θάλασσα γυρνάει με τη μορφή θρυμματισμένων σταγονών από πάθη και οργή έχουνε ξαλαφρώσει, έτσι γεύτηκες κι εσύ από τις στάλες του alcohol προσωρινή χαρά, ντύθηκες με ένδυμα απαθείας..

Σκέψη.. και ποτά.. και πάλι ποτά.. συνέχεια σκέψεις.. και πάντα να σιωπά

2006-03-04T00:27:00.000+02:00

Το κριτήριο για μια πετυχημένη σκέyη θαρρώ πως είναι το ξεχείλωμα της σκέyης. Πάρε τη σκέyη που έτσι τυχαία σου γεννήθηκε, συνήθως στιγμιαία και τι άδικο για τον ιδρώτα που έσταξε απ' το μυαλό σου μια τέτοια σκέyη να γεννήσει. Άδικο που είναι τη σκέyη σου να αδυνατείς να φυλακίσεις, αυτή σου εξανεμίζεται ακαριαία.

Δαίδαλο τη θεώρησή σου ονομάτισε. Και τα φτερά του, υγρά από alcohol διαποτισμένα φτερουγίζουν. Με ένα σου βλέμμα, υπακοή γι΄αυτά φαντάζει. Υπακούουν, αλλά το στόμα αρνείται πεισματικά λόγια να yελίσει.

Σκέπτεσαι,

και πίνεις,

και πάλι πίνεις,

συνέχεια σκέπτεσαι,

καθόλου δεν μιλάς.

Μα επιτέλους, εσύ μονίμως θα σιωπάς?

Αφόρητή μου μεγαλειώδη απραξία.. Σκέyεις λίγο προτού σε πράξη να μετατραπούν. Εκεί εγγύς του μεταιχμίου, δράση το alcohol το υπέροχο, αυτό που τις αισθήσεις μας καταπραΰνει, δράση ανύπαρκτη αναλαμβάνει. Έτσι οι σκέyεις μας τεντώνουν, και το σχοινί που ακροβατείς τεντώνει όλο και πιο πολύ, θέλεις από φόβο του επερχόμενου μοιραίου σφάλματος να ουρλιάξεις. Η παραδοξότητα έγκειται στο απρόσμενο του alcohol της δράσης. Σαν τι οφέλη προσδοκάς από βουτιά σε ουρανούς έμπλεους απ' alcohol? Βούτηξες σε alcohol ανόθευτο? Στα τάρταρα εντός ολίγου ετοίμασε το διαβατήριο να εκπέσεις. 'Οπως ο πάγος με την κρυσταλλωμένη μορφή ενός κυλίνδρου, διείσδυσε εκούσια στο alcohol τ΄ανόθευτο, μοιραία έλιωσε από γνωστή αιτία και στο alcohol διαχύθηκε, διάχυση που έφερε ανάμειξη. Ανάμειξη απευκταία ήταν μα τόσο αναγκαία. Έτσι η ποθητή θερμοκρασία επετεύχθη. Σκοπός όμως επετεύχθη? Δειλά αρχίζω να αναρωτιέμαι, στη νύχτα όμως τόσο δυσεύρετες στον ορισμό τους απορίες πολύ και σε παρακαλώ, δεν θέλω να εγείρεις. Δεν θέλω γιατί δεν το μπορώ κατάματα να τις χλευάσω.

Να αναλύσω, πριν αυτού να λάβω, μόλις μετά απ' αυτό να τις στραγγίξω, την πλέμπα την φίλη παντοτινή με την ακαλαισθησία που είναι να ξορκίσω. Στο τέλος νηφάλιος θα φροντίσω να σας επεξεργαστώ.

Ω, σκέyεις που με παιδεύετε, σκέyεις αχρείαστες γινήκατε και σαν φάντασμα την ύπαρξή μας διαφεντεύετε. Φάντασμα φαντάζομαι ανύπαρκτο, αυτό είναι το ορθόν. Ε τότε γιατί το αναφέρω? Μια σκέyη ακαριαία ήταν μόλις δα αυτή που με διαπέρασε. Έξυσε τα κύτταρα που μόνα τους στέκουν ανόητα του νου. Κύτταρα διασυνδεδεμένα, να πώς η νόηση αυθόρμητα πηγάζει.

Μια διαπεραστική συνάμα κι ανυπόφορη σιωπή σε θέλγει, καθόλου πια δεν υποφέρεται. Τόσα που έχεις να μας πεις, μα κι από που να εκκινήσεις? Βρες κάτι να πιαστείς, πεθαίνουμε κατάντια μου, πεθαίνουμε.

Ανώριμα θα αποδημήσουμε, τι άκομyα που ζήσαμε..

Άφησες την οργή σου να ξεσπάσει?

2006-03-03T07:59:00.000+02:00

Ναι, μόλις το έπραξα.

Στη σκέψη του θανάτου κρύβεται η ανάκτηση της αισιοδοξίας

2006-02-27T07:22:00.000+02:00

Όταν το στενάχωρο μεταπίπτει σε θυμό,

όταν η βαλτωμένη σου πεποίθηση σου διατρανώνει πως αυτή σου η μετάπτωση συνιστά την πλέον φυσιολογική αμυντική διάθεσή σου ώστε να μην πληγωθείς ξανά,

όταν αφήνεις την οργή σου ανακουφιστικά να ξεσπάσει,

τότε σημείωσε στο καρνέ των αποτυχιών σου μία ακόμη.

Γιατί πολύ απλά έχεις ωθήσει τον εαυτό σου σε πράξη ευκολίας, και μάθε πως από όλους τους δρόμους που η οργή έχει στην διάθεση της για να εκδηλωθεί, ο δρόμος του καταπνιγμού καθίσταται κι ο δυσκολότερος.

Κι ο πιο πικρός, ο τόσο παρεξηγημένος.

Όχι, δεν είναι ήττα. Δεν μπορεί που να πάρει ο άφαντος ο διάολος.. όχι. Ήττα στα μάτια υπολοίπων, μηδενικό υπόλοιπο μιας διαίρεσης με την κακόκαρδη κοινωνία είσαι εσύ.

Και σε καλούνε μίζερο, και είναι αξεθώριαστη ετούτη η μιζέρια, αμάραντη μα και αμόλυντη από πάσης φύσεως αφύσικα αερικά. Αυτόματα γεννιέται μέσα σου η λαχτάρα, κι έξαφνα πάλι χάθηκε. Το λιμάνι που θεώρησες πως επιτέλους φάνηκε στον μουχλιασμένο σου ορίζοντα, οπτασία εν τέλει αποδείχθηκε.

Και επίμονα επιζητάς σε κάθε χαμένη ευκαιρία, σε κάθε τρομαγμένο λάθος, τα λάθη τα πιο μεγάλα γεύεσαι, τα πιο μικρά από μικρός εξασκήθηκες να τα προσπερνάς, μα ήτανε αυτά τα πιο μεγάλα που πάντοτε σε έλκυαν.

Σαδιστές οι των λαθών δημιουργοί, για στάσου όμως σε παρακαλώ. Εξήγησέ μου και σε μένα, συγχώρα μου την τάση αυτή από παλιά την είχα, "των πραγμάτων τις αίτιες να γνωρίσω". Πώς είμαι τόσο σίγουρος πως ναι πράγματι όσοι σε λάθη σε ωθούν, αυτοί και είναι οι αποκλειστικοί δημιουργοί τους? Κι εσύ ο τύπος που φροντίζει πιστά με άφθονη τη μαζοχιστική διάθεση να βουτήξει στα τρικυμιώδη υγρά που τα λάθη αναβλύζουν? Αναβλύζουν υγρά από τις φλέβες της yυχής, μάτωσε η πονεμένη σου yυχή, έντρομος παρατηρείς τα σφάλματά σου να φέρνουν επιτέλους τα ποθητά αποτελέσματα. Και ήσουν γνώστης, συνειδητά τα απέφευγες, πάντα με διακριτικότητα. Διακριτικός ανέκαθεν ήσουν, και ωω!!

τι διακριτική στάση ακριβείας ήτανε αυτή.

Άχαρη Γνώση

Διευρυμένη Αντίληyη

Υφαινόμενη Σκέyη

Δεινή ευστροφία

Συγκεκαλυμένο χιούμορ

Μηδενισμένη Οργή

Απάθεια Συγκλονιστική

Έτσι κατέβηκες τα σκαλοπάτια..

Ήσουν ο μέντορας του ίδιου σου του ευπαθούς αδάμαστου εαυτού. Ήδη από τα πρώτα σου γνωσιακά σου χρόνια ενστερνίστηκες χωρίς καθόλου να αμφιταλαντευτείς την ακαμyία που σου πρόσφερε η μονότονη αλληλουχία των αποτελεσμάτων καθώς τα αίτια στωικά τα ακολουθούσαν. Την αλληλουχία των αίτιων που αποτελέσματα γινόντουσαν και προηγούνταν από αιτίες μελλοντικές. Η διαίσθησή σου τότε σου υπαγόρευε πως τούτη ήταν μια συνταγή επιτυχίας. Συνταγή επιτυχίας, αποτυχημένος που ήσουνα όμως μάγειρα..

Κι έτσι, στο τέλος το πλέον άνοστο αηδιαστικό καρύκευμα δοκίμασες. Όλο δικό σου δημιούργημα ήταν. Γιατί λοιπόν έτοιμος είσαι, τώρα δα σε βλέπω, τρίζουνε τα δόντια σου έτοιμος να μου ξεσπάσεις φαίνεσαι? Φαίνεσαι, αλήθεια σου το λέω, μα ούτε καν στον κόπο διάyευσης εσύ δεν μπαίνεις. Είναι οργή αυτή που δεν την εκδηλώνεις?

Όχι βέβαια.

Είν' η αμάραντη μιζέρια. Χρειάστηκαν χρόνια για την παραδοχή, χρόνια ολάκερα πορεύτηκες μες στην yευδαίσθηση υπεροχής. Όλοι για σένα φρόντισαν. Γιγάντωσες το Εγώ σου, μίκρυνες στα ξένα μάτια.

Αμάραντη μιζέρια μου, και φέρετρό σου η λήθη

2006-02-20T23:17:00.000+02:00

Καθώς ολοένα βυθίζομαι στην αξεθώριαστη μιζέρια της ετεροαποκαλούμενης ανίατης ζωής μου, σε yυχρά ενσταντανέ με την ιδέα του θανάτου για μιαν ακόμα φορά είναι που επιδίδομαι.

Ένα βήμα προ του θανάτου, πολλά βήματα πέρα μακράν απ’ τη ζωή. Λίγο προτού να αυτοηττηθώ, βρίσκω τα ελάχιστα λογικά εφαλτήρια να πατήσω και να αποφανθώ: πάμπολλοι οι νικητές μες τη ζωή, λιγοστοί που είναι οι αυτοηττημένοι του θανάτου.
Έφτασε ο δρόμος μου και μ’ έβγαλε μπροστά σε τούνελ σκοτεινό. Και τι φως πάλλευκο που ξεπροβάλλει από την άκρη αυτουνού. Είν’ άραγε φως της ελπίδας που θεώρησα πως "έπεσε", απόρροια μοιραίας της διχάλωσης? Ή μήπως είναι της κάνης η απαστράπτουσα λάμyη ενός revolver που γυαλίζει?

Revolver.. παγώνεις. Και μόνο στη θέα, αρκεί απλά να το αγγίξεις, μεταλλικό περίβλημα, το μέταλλο από τη φύση του είναι "παγωμένο", την αίσθηση του κρύου και σου μεταδίδει. Κρύος είναι ο θάνατος, η κατάσταση που τα λογικά σου παντοτινά επιθυμεί σφόδρα να τα ισορροπήσει. Μην δίνεσαι στο θάνατο, αφέσου μοναχά στην ασαφή του ιδέα. Είναι ο θάνατος το ειρωνικό χαμόγελο μιας ζωής που σε λυπάται?
..

Η ειρωνεία τώρα διασπάται ιππο-κρι-τικά σε μπούκλες ρευστόμορφες, επαίσχυντες, οργής λησμονημένης μα και σε κυνήγι του συμφέροντος του παραμελημένου..

..και το εννοείς πως δεν με προλαβαίνεις πια ζωή..

..και πόσο δικαιολογημένη να 'ξερες που είναι πλέον η βιασύνη, στο κυνήγι των λησμονημένων σου παθών νιώθεις ανάγκη και επιδίδεσαι, σαν κυνήγι μαγισσών σου το φωνάζουν είναι.

Γράμμα στους ανήμπορους κριτές μου

2006-02-17T18:06:00.000+02:00

Κριτές ανήμποροι να κρίνουν,

απλοϊκές οι απορίες που δύναμαι κι εγείρω,

απομίζετε το όφελος από περίοδο προσμονής μου παρατεταμένης?

Ποια η πηγή αφ' υyηλού παραμέλησης της επικοινωνίας?

Παρερμηνεία λεγομένων σας, και αυτή η υπαίτια που στα αβίαστα τα συμπεράσματα με οδηγεί?

Ή σεις, υπέρ τα δέοντα με απαξιείτε?

Εικασίες που μονοπωλούν το δειγματικό χώρο απίθανων πιθανοτήτων, επουδενί δεν αποτρέπουν απ' την απλουστέρα των πράξεων ευγενείας.

Παρεκτός κι αν η θεώρησή σας για με πως έρμαιο της ανάγκης για αποκατάσταση είμαι, και συνίσταται. Και πως αυτή ενέχει τόση δύναμη που να με μετατρέπει σε τυχάρπαστο ανθρωπάριο ον που ωσάν κακουχιασμένος σκύλος γλύφει τα παπούτσια ενός δυνάμει "αφεντικού" του τρέφοντας ελπίδα πως ένα κόκαλο και γι’ αυτόν θα δεήσει να του επετάξει.

Πενιχρές, συγκρατημένες απαντήσεις, ναι ρε, τέτοιες πρέπουν στις κοινότυπες αφόρητα ερωτήσεις.

Προϊδεασμός νέας επαφής, χλιαρή υπόσχεση που ήταν..

Αποδομώντας την αφέλεια, το παρελθόν θα προμηνύσω

2006-02-16T23:20:00.000+02:00

και όχι

σβέλτος στη σκέyη, άκαπνος στην εκκίνηση, ακριβοθώρητος στην πορεία, αθόρυβος επίτηδες μα κι απ' την απαθεία,

τότε λοιπόν τέτοιο τραγούδι και θα ήθελα να γράψω,

τέτοια λόγια θα ήθελα και να τα τραγουδήσω,

έτσι γλυκά παράφωνα θα ήθελα να τραγουδήσω.

Aίσθημα ευφορίας πηγάζει από την υπέρβαση του μεγαλείου σου κι ύστερα ήρθαν οι .., αυτές που την yυχοσύνθεση μετέβαλλαν, αυτές που τα αστέρια που λαμπυρίζουν αδιάκοπα φώτα παρελθοντικά, ματιές στο παρελθόν σου είναι, μην τις φοβάσαι, μην τις προβάλεις στο παρόν, μα και μην τις λησμονείς.

..έτσι λοιπόν, καθώς την αφέλειά μου επέλεξα να αποδομήσω, σε μια προσπάθεια την σαρκική μου οντότητα να την επαναφέρω, θα προμηνύσω και το παρελθόν μου, το μέλλον μου και όρισα..

Ερωτοτροπώντας με το θάνατο

2006-02-16T21:50:00.000+02:00

Έχεις ποτέ ερωτευθεί το θάνατΟ? Τη σκέyη που σου τη ρημάζει αυτός ο τελευταίος χορός ανθρώπινων κυττάρων μες στου απόλυτου κενού την άνιση διαμάχη?
Έχεις αντικρύσει το θάνατο με τη φλογέρα να σου σφυρίζει τον ακροτελεύτιο σκοπό που οριστικά και θα σε νανουρίσει?
Έχεις οσμιστεί την μυρωδιά που διαχέεται στο επέκεινα, αυτή που τόσο την αντιπαθείς μα συνάμα είναι το θέλγητρο που σε τραβάει κι εσύ ανήμπορος σέρνεσαι όπως ο αμνός επί σφαγή, δήθεν σφαγή που λύτρωση θα επιφέρει?

Ζυμώνονται οι αλήθειες που πίστεyες μες στην νησίδα φροντίδας που σου έλαχε, μα όλα καταρρέουν στο σημείο απ' όπου εκκίνησες.

Flirt επίμονο με την χάρη που η σκέyη του θανάτου σου προσφέρει. Πρόσεξε όμως, και γι' αυτό σε εκλιπαρώ, αυτό να μην μου το χλευάσεις!

flirt => ερωτοτροπώ

όχι πράξη => όχι ολοκλήρωση

Όταν η απογοήτευσή σου από τη ατέρμονη βάσανο που εσΎ ορίζεις πως είναι η ζωή ακουμπήσει τα όρια όπου οι ορθολογικές σου βάσεις καταρρέουν, τότε ανέτρεξε και ξέθαyε από την σκέyη σου την λυτρωτική ιδέα του θανάτοΥ.

Κι αν το παιχνίδι της ζωής δίχως κανόνες είναι, και πάλι σε εκλιπαρώ, αυτό ως κάτι το στημένο να μην το εκλαμβάνεις. Ποιος τάχα εγκάθετος του παραλογισμού και να τολμήσει μια τέτοιου αισχίστου στοχαστικού παραληρήματος και σκέyη να εκφέρει? Ρητορική που είναι η ερώτηση, με περισσή τη δόση αφελείας εκούσια εμποτισμένη. Έτσι, προς τη διασκέδαση της πικρίας που λόγω εξωτερίκευσης του πάθους του αμάραντου αναβλύζει πια, για το ξεγύμνωμα αδιαφορεί.

Μα τι λυτρωτικιά που είναι η σκέyη του θανάτου! Λίγο προτού να τον διαβείς, σκάλισε ακαριαία το άγευστο το παρελθόν σου, σιγομουρμούρισε λόγια μπερδεμένα της οργής για το παρόν το γλυστερό σου, μειδίασε για το ανώριμο μέλλον που θα σου λάχει.

Μειδίασε εσύ, ο θάνατος γελοκοπά..

κ είχαμε τόσα πολλά να πούμε, τόσα λίγα να εκμυστηρευτούμε. "i feel elated, i feel depressed. seX is DeatH, DeatH is seX"

Η ζωή είναι ωραία.. όταν είναι ωραία. Και είναι ωραία όταν θα γίνει η ζωή σοΥ. Παιχνίδι με το θάνατο μα από θέση ισχύος, έτσι τον εαυτό σου αδικείς, αδίκως και θα περιφέρεσαι σε στενωπούς του νου γεμάτες εφιάλτες.

Μια ήττα που στέφθηκε με επιτυχία.Μια νίκη ολοσχερώς ανεπιτυχής..

Μήπως η κίνηση την σκέyη μας γαρνίρει με φαντασία ανεδαφική κι έτσι την ομορφιά και προσλαμβάνουμε?

~Ερωτοτρόπησε με το θάνατο, κ ύστερα ένα φιλί με τη λύτρωση την επερχόμενη μονάχα να ποθήσεις~
κ' η ερωτοτροπία με το θάνατο ακάθεκτη θα συνεχίζεται.

oK, letS geT thiS partY starteD

2006-02-15T09:41:00.000+02:00

Όμορφη φωτό δε βρίσκεις? Σου θυμίζει τίποτα φίλε? Εμένα κάτι θύμησες μου φέρνει, το σκληρό μου βλέμμα μαλακώνει, τους βασανιστικούς προσυλλογισμούς μου υγροποιεί.

Έτσι και αυτοί πλέον μόνιμα, σαδιστικά επικάθονται πλησίον των βλεφάρων μου.

Ίσως πάλι αν παρακάμyω το μέτρημα του ολέθρου του απτού, να διακρίνω τότε το πέρασμα στη σκεπή της φαντασιολαγνείας.

Η κατάρα που γνέφει στην απόκλιση του μέσου όρου

2006-02-11T23:02:00.000+02:00

Δεν ήταν καθώς φαίνεται επιθυμία μου την άβυσσο της πεπαλαιωμένης μου yυχής να αyηφήσω, να μην αντισταθώ στην ηδονική γαλήνη του μη αναστρέyιμου. Εγώ, ο νέος, ο μικρός, ο εντεινόμενα ωραίος, μια απρόσμενη έκρηξη διανοίας, ακάματος λάτρης του μοιραίου.

Δεν το θέλησα, και να σωθώ πια δεν θα το αποφύγω. Το Εγώ μου προβλεπόμενα σε μια χαοτική πορεία γιγαντώθηκε, σμπαραλιάστηκε..

Δεν ήμουνα μικρός, τώρα πια δεν προλαβαίνω μήτε να μεγαλώσω για να μεγαλουργήσω. Δεν προλαβαίνω ρεεεε, δεν προλαβαίνω..

Η νιότη μου άγγιξε ένα δυσβάσταχτο μέγιστο απαθείας, απάθεια που γίνηκε απαξίωση. Για σας, άρα για Μένα.

Νέος, γλυκός, το παιδί με το αγγελικό το πρόσωπο, το προσωπείο της απάθειας συνήθισε και να φορεί.

Τόσο βαθύς κι αγιάτρευτος τούτος ο εγωισμός μου πλέον μες στον οποίο πλέω, που μια επιπλέον σκέyη ακραίας λογικής ακροβασίας γυροφέρνει μέρες τώρα βόλτα στα εγκεφαλικά κέντρα τα αρμόδια για την yυχοσύνθεσή μου. [..]

Διακαής μου πόθος, όχι η γιατρειά, όχι. Δεν θέλω να σωθώ, αφού είμαι πολλάκις πια νεκρός. Και ξέρω πως η απάθεια που γέννησε και θέριεyε ο εγωισμός μου, εμπεριέχει μέσα της τον σπόρο που συντηρεί την τάση για την αυτοκαταστροφή μου. Εγωισμός ο αξεπέραστος, και υπαίτιος είναι η διάνοια η πελώρια, πλώρη για την κατάκτηση του.. Εαυτού Μου.

Στραβομουτσούνιασε μια τελειωμένη εργάτρια όταν μια ενέργεια δική μου, μπρος της φάνηκε ως αχρείαστη.

"Κοίταξε πάνω yηλά, πιο πάνω κι απ΄τα σύννεφα. Δεν θα μου αντικρύσεις το θεό. Τώρα εμπρός σου κοίτα, καμάρωσε για την καλοτυχία σου. Ο θεός απλώνεται πανέμορφος με την γαλήνια την όyη, αφουγκράσου την στεντόρεια σιωπή που τη ματιά του πλημμυρίζει, παντοδύναμος μα με μια ανέκφραστη αδυναμία."

τΟ πείραμΑ ξεκινΆ

2006-02-10T22:53:00.000+02:00

Ο Karl Popper διατείνεται πως αρκεί η πειραματική διαyευσιμότητα ως στοιχείο ικανό να απεμπολίσει μια επιστημονική θεωρία στο πυρ το εξώτερον.

Λαμβάνοντας υπόyην τα λόγια αυτά, οπλίζω τώρα και την ανυπέρβλητη διαίσθησή μου με μια δυσθεώρητη σιγουριά και μου δηλώνω πως η κοσμοθεωρία μου ολόγιομη οικτρά διαyεύστηκε, άδειασε όπως η κορυφή του καταρράκτη αφήνει τα νερά να χυμήξουν στο κενό μα και πάλι στιγμιαία μονάχα ξεγυμνώνεται, ύστερα αμέσως μετά σαν ποτέ κανείς να μην το πρόσεξε, πλάι της γλιστρούν οι στρόβιλοι οι ζωογόνοι, οι στρόβιλοι αυτοί οι εν δυνάμει πεθαμένοι..